برای زنده گی معنی یی به پا کردمخود را چو دریا بر زمین رها کردمجماعتی مثل برده گان فروخت مراآیینه وار شکستم ولی تماشا کردممن قایق شکسته ام ، کنار ساحلکه از شوق خاک ترک دریا کردمدیگر توان رفتن این راه بر زمین نیست رویای پریدن دارم پرِ پرواز تمنا کردم ای عشق مرا مددی بیش از این کنکه من هم بسیار بر خود...

این که خاک سهیش بر سر استمُهره دست روزگار منتظر استاین بستر خاکی من و جای ابدبی پنجره و بی نور و در استبس خیال و بس هدف و آرزو اماچسان سنگ و خاکم بر سر استدوستان به که ز من یاد کنید یادکاین نقطه بسی پر خطر استانسان هر چند که توانمند باشدبدین جا که رسد بی بال و پر استدل به گیتی سپردن ابلهیستآ

آن فرخنده ترین فرُخ دنیاستآن رخشانه ترین گوهر یکتاستدیده شرابی ابرو هلٍالی چقدر ...بسرش شال صورتی زیباست . .او هنگامه حیات و جاویدان استاو محجوبه و زیبای بیکران است

در قلب چو خورشیدی از غرب بتابیدیدر دیده چه نازی بر خویش چو نازیدینامی تو جهانی شد عشق تو زبانی شددر مذهب عشاق چون بر خویش ببالیدیاز دور چه پیدایی ای عاشق شیداییتو مهر خدایی که بر دهر بباریدیتو ثانی جانی ما , هم حور زمانی ماهم دوام این روح را روزن امیدیخجسته جلالی تو چون آب زلالی توبر

آه , ز سردی روزگار و این زمان که با ما سرِ پیکار ندارد هزار سنگ ستم بر ما زده هنوز کاری به خلق دگر شار ندارد در مزرعهٔ دوار بذر نکو کاشتیم آن هم به گمانم که بازار ندارد آنچه کاشتیم حاصل همه جهد شد هیچ محصول نیکی خریدار ندارد ما خسته ازین جور زمانیم همیش اسب ما , جز رنج و عنا بار ندارد کشتی عمر در به...

این رسم دوری این صبوری آشنا چنان سنگ دل گشتی مرحبا تو که گفتی با تو دمسازم دمساز اینچنین مهجوری پس چرا ؟ با تو بودم یک جهان امید بود برمن آه ! که خیالی بوده محال این تمنا من که بی تو شیشه عمر را شکستم تو هم گاه گاهی از ما یادی نما ! من منتظرِ لیل وصالم همیش تا که هستم تا که میرم در قفا من آن آشفته و...

دوش جمالش همچو ماه گردیده بود نور حسنش بر فلک تابده بود چون به عزم عرض بگذاشته قدم زمین و هم زمان و آسمان لرزیده بود من به کویش رفته بودم بهر طواف دریغا ! نو عروسم زیر گل خوابیده بود ظاهرش آن همه صورت حورست,گویا ز بازار پرییان جمله را دزدیده بوده چون به باغش گل سرخ رنگ کاشتم تا بهار آمد همه را او بر...

من غرق تماشای تو بودن می ارزد در ره عشقت عالم همه فرسودن می ارزد من محو تو ام تو محو عالم بالا شو تورا با آفاق و پستی آزمودن می ارزد در گیتی همه از غم نهان آسوده نیست من در عشق تو هرگز نیاسودن می ارزد منزل عشق چون در دو جهان پا برجاست این فاصله دور را پیمودن می ارزد تو نسیم صبایی به هر لیل و النهارم...

آنروز دنیا درنظرم شاد می آید نفس نفسم ز سینه آزاد می آید که دلبر بر ما نظر کند ز دل وه !چه غوغا و چه فریاد می آید میروم از کوی شما نزد حریفان که آنجا , آن خانه آباد می آید آخر عمر چو بخت گشایدم زمان دربرم آن مهر پریزاد می آید جهان پرویز زمان خسرو بر بندید که شرین دربر ِ فرهاد می آید منتظر چون سخنش ر...

میگذارم دل در رهش گر قضا باشد این دل ریش ریش ما از شما باشد مرا دشنام میداد از سر عادت هر دم نمیدانم کان بدخوی مستانه کجا باشد آن شمس شهر آشوب و جلوه گر ما به ! چه فرهاد کش و دلربا باشد غنچه های گل خجل از ماه رخسارش بی حضورش جهانم در عزا باشد ای نقش آراسته و مزین الهی ز تو این بادیه عمر چه برنا باشد...

بیا بیا جمال آفتابت را نمایان کن نگارا شب ما را سحر و مه را پنهان کن نگارا بیا رسم مسلمانی را بجا کن امشب به تماشای جمالت مرا مهمان کن نگارا به تمنای وصالت به دل گلها کاشتم همه گلها را بپایت افشان کن نگارا ترا کی باک باشد از حال پریشانی ما از کرم مارا در رهت قربان کن نگارا به خونابه کشیدی این اسیر خ...

ای جهان محنت بسیار مارا کشت حسرت وصال یار مارا کشت شراب عشق مگر قسمت ما نیست ؟ همه مست و ما خمار مارا کشت ننگ داریم دیگر از حال آسوده این عنا اندک ولی بسیار مارا کشت پیوسته به فکر دیوانه گشتیم آخر این ناصح هوشیار مارا کشت درد عشقت را بجان میخریم دلدارا ! مبادا گران باشد این پندار مار کشت به صد سنگ ش...

باز آمد و شعله به جانم زد با طره زرین عنبر به جهانم زد دلبر شهر آشوب و پر شرر ما تا لب شکرخارا به لبانم زد

ای آتش هرزه ریشه در هوس داری تا چشم بگشایم آهنگ جرس داری این قلب جای تو نیست شعله میفگن چون کیش محمد .ص. تو قفس داری

با سپاه غمزه ات جولان مکن منی ویرانه بیش ویران مکن هزاران دل ربودی از من هم یکی خدارا بس ! بسی عصیان مکن چو زلزال کرده یی دهرا ای مه اسفل و عرش را لرزان مکن فلک مغرور گشته ز تو ای شمس شب تار فلک را تابان مکن این شمع شباب خاموش گردد بر عاشق بیچاره دوران مکن کم است آنچه عدم گردد آخر بلبل ژولیده را بی ...

رفتیم و دل بریدم از همه کس ما ماندیم و دل ماند و نفس آواز شنیدم که از دهر رمیدم نعره مست کشیدم چو آهنگ فرس

عجب دوران دارد چرخ دوران همه آشفته و مبهوت و حیران یکی نادیده محنت صاحب گنج یکی افغان میدارد به یک نان

چه خجسته نمایانست روزگار ما جهان با همه عزت شرمسار ما سلطان غلام و باده در جام داریم گل افشانید که یار آمد کنار ما گهی بینم سویش گهی بوسم رویش که هم صبر برده ز دل هم قرار ما چه حاجت دارد شهر ما به مهر چون به شهر باشد زیبا نگار ما سحر با گل همی گفت عندلیبی کاز چه عنبرینست کوهسار ما ؟ پاسخش داد گلی با...