شور دل

میگذارم دل در رهش گر قضا باشد

این دل ریش ریش ما از شما باشد

مرا دشنام میداد از سر عادت هر دم

نمیدانم کان بدخوی مستانه کجا باشد

آن شمس شهر آشوب و جلوه گر ما

به ! چه فرهاد کش و دلربا باشد

غنچه های گل خجل از ماه رخسارش

بی حضورش جهانم در عزا باشد

ای نقش آراسته و مزین الهی

ز تو این بادیه عمر چه برنا باشد

من فقیر در بارگاه اهل عرفان میروم

چون نگهدارت خدای کبریا باشد

برو گریه کنان پیش خدا منتظرا !

که دلبر غمزه ات حاجت روا باشد