آشنا

این رسم دوری این صبوری آشنا

چنان سنگ دل گشتی مرحبا

تو که گفتی با تو دمسازم دمساز

اینچنین مهجوری پس چرا ؟

با تو بودم یک جهان امید بود برمن

آه ! که خیالی بوده محال این تمنا

من که بی تو شیشه عمر را شکستم

تو هم گاه گاهی از ما یادی نما !

من منتظرِ لیل وصالم همیش

تا که هستم تا که میرم در قفا

من آن آشفته و سر گشتهٔ رندم منتظر

یکی روح دارم یکی جسم و یک قبا