شعر های رنگین

دوش جمالش همچو ماه گردیده بود نور حسنش بر فلک تابده بود چون به عزم عرض بگذاشته قدم زمین و هم زمان و آسمان لرزیده بود من به کویش رفته بودم بهر طواف دریغا ! نو عروسم زیر گل خوابیده بود ظاهرش آن همه صورت حورست,گویا ز بازار پرییان جمله را دزدیده بوده چون به باغش گل سرخ رنگ کاشتم تا بهار آمد همه را او بر چیده بود او رفته بود تا رسم غمزه بجا آرد ,ولی منتظر از فراقش جان بر لب رسیده بود...

بیا بیا جمال آفتابت را نمایان کن نگارا شب ما را سحر و مه را پنهان کن نگارا بیا رسم مسلمانی را بجا کن امشب به تماشای جمالت مرا مهمان کن نگارا به تمنای وصالت به دل گلها کاشتم همه گلها را بپایت افشان کن نگارا ترا کی باک باشد از حال پریشانی ما از کرم مارا در رهت قربان کن نگارا به خونابه کشیدی این اسیر خویش را بجان جانانت نظاره بر اسیران کن نگارا گفته بودی که آیی دربر ما روزی کنون آی و وفا بر , آن پیمان کن نگارا بدیدم چون جمالت صرصر عشق برپا شد کنون فکری به قفل این طوفان کن نگارا کاروان عمر عجب درگذر و من منتظر بیا با ما سفر در این کاروان کن نگارا... ...