برای سنگ مزارم

این که خاک سهیش بر سر است
مُهره دست روزگار منتظر است

این بستر خاکی من و جای ابد
بی پنجره و بی نور و در است

بس خیال و بس هدف و آرزو اما
چسان سنگ و خاکم بر سر است

دوستان به که ز من یاد کنید یاد
کاین نقطه بسی پر خطر است

انسان هر چند که توانمند باشد
بدین جا که رسد بی بال و پر است

دل به گیتی سپردن ابلهیست
آنکه ترا خواهش سیم و زر است

درین خانه بسا خفته اند صاحب زر
خانهٔ نیکو ولی روشن تر است

|+| نوشته شده توسط Ali در یکشنبه بیست و هشتم آذر ۱۳۹۵ |